คำทรงจำในวัยเด็ก กับGSD

[Ceasar]

ตอนเด็กๆๆ ไม่รู้หรอกค่ะ ว่าชอบสุนัขพันธุ์อะไร แต่รู้ตัวเองว่าชอบสุนัขเป็นที่สุด

อ่อ แต่พอจำได้ (คุณพ่อกับคุณแม่เป็นคนเล่าให้ฟังค่ะ) ตอนเด็กๆๆ เด็กมากค่ะ คุณพ่อกับคุณแม่ เคยเลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง เป็น GSD พันธุ์ผสมค่ะ

(ผสมตั้ง 4 สายพันธุ์แน่ะ แต่ออกมาเป็น GSD เกือบเต็มตัว แต่ขนสั้นไปหน่อย ชื่อ "ก๊อง" ค่ะ)

คุณพ่อให้เจ้าตัวนี้กับคุณแม่ตั้งแต่ยังไม่แต่งงานกัน จนมีหนูและพี่ค่ะ  เจ้าก๊องเลี้ยงพี่สาวหนูด้วยนะค่ะ คอยเฝ้าไม่ยอมห่างเลย

เจ้าก๊องชอบกินขนมไข่ ที่ร้านตรงข้ามบ้านค่ะ เจ้าก๊องก็จะคาบตะกร้าไปที่ร้าน ป้าเค้าก็จะรู้ทันทีว่าเจ้าก๊องมาซื้อขนม

แล้วคุณแม่ก็จะไปจ่ายเงินที่หลัง พอมาถึงเค้าก็จะไม่กินเองจนจะเฝ้าจนกว่าจะมีคนมาแกะให้

อีกเรื่องที่จำได้ (คุณพ่อกับคุณแม่เล่าให้อีกเหมือนเดิมค่ะ) เมื่อก่อนคุณแม่จะนั่งรถสามล้อ(เป็นรถรับจ้างค่ะ)ไปทำงาน แล้วเจ้าก๊องเกิดคิดอะไรก็ไม่รู้ มีรถสามล้ออีกคันตามก็กระโดดขึ้นไปนั่งเชยเลย

คนขี่สามล้อก็ตกใจกลัวใหญ่ จนคุณพ่อต้องเรียกลงมา 

อีกตัวนะค่ะ เจ้า GSD พันธุ์แท้ ตัวแรก ชื่อ Ceasar ค่ะ  (ตัวนี้รักมากกก)

เท่าที่จำได้ (จำได้แม่นเลย) ตอนนั้น ตอนไปเที่ยวไปเที่ยวกับพวกเพื่อนๆๆ คุณพ่อคุณแม่ พี่สาวหนู่ค่ะได้ไปนั่งรถเพื่อนคุณพ่อคุณแม่ แล้วได้ยินว่ามีลูกหมา GSD ก็เลยมาบอคุณพ่อ

หลังจากนั้นครอบครัวเราก็ได้เจ้าซีซ่าร์มาเลี้ยงค่ะ ไปเทียวไหนก็เอาไปด้วยตลอด ไปเที่ยวป่า ไปเที่ยวทะเล เวลานั่งอยู่ในรถ เอ!! ได้กลิ่นอะไรน้า... ถามไปถามมา นั่นแน่!! มาจากซีซ่าร์นี่เอง

ซีซ่าร์สามารถทำให้ทุกคนในรถหัวเราะได้ 555+ อันนี้คุณแม่ประทับใจมาก ตอนที่คุณแม่ไม่สบายใจ เจ้าซีซ่าร์เค้าจะคอยมองคุณแม่ตลอดเวลา คอยจับพฤติกรรมคุณแม่ว่าเป็นอะไร พอคุณแม่แกล้งร้องไห้เค้าได้ยิน

รีบเดินมาหาคุณแม่แล้วก็ทำเสียง (ประมาณว่า แม่เป็นไรคับ ซีซ่าร์ช่วยได้มั้ย)

แล้วหลังจากนั้นเค้าก็เริ่มมีอาการป่ายโดยไม่รู้สาเหตุ ตอนอายุ 9 ขวบ

เค้าเป็นอาการประมาณว่าเดินวนซ้ายตลอดเลย ไม่รู้สาเหตุจริงๆๆ ขาก็ไม่มีแรง กินอาหารที่ได้โปรตีนจากสัตว์ก็ไม่ได้ พอกินแล้วสักพักถ้าเค้าเดินก็จะไม่มีแรง (คุณแม่ตกใจ ร้องไห้ไม่หยุดเลย)

จนคิดได้ว่าลองพาไปหาโรพยาบาลสัตว์ ที่ม.เกษตร โชคดีค่ะ ที่ได้เจอคุณหมอเก่งๆๆ คุณหมอน่ารักดีค่ะ เอาใจใส่ซีซ่าร์ดีมากๆๆเลย พีๆๆผู้ช่วยก็น่ารักทุกคน (ไปจนเค้ารู้จักซีซ่าร์ทั้งโรงพยาบาลแล้ว)

ตอนแรกๆๆก็ไปหาทุกอาทิตย์ ไปเรื่อยๆๆก็เริ่มห่างขึ้น ไปทุก 2 อาทิตย์ จนไปทุกๆๆ เดือน แล้วก็ 3-6 เดือน/ครั้ง จนซีซ่าร์หายดี หายเป็นปกติเลยค่ะ

และแล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่น่าคิดขึ้นกับครอบครัว ตอนนั้นเค้าอายุ 11 ขวบค่ะ อยู่ดีๆๆก็เกิดอาการเดินไม่ค่อยได้ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็ไม่ยอมกินอะไร ไม่ยอมถ่าย จนประมาณ ตี 2 คุณพ่อกับคุณแม่ทนไม่ได้ เลยรีบพาซีซ่าร์

ไปโรพยาบาลสัตว์ ที่ม.เกษตร (ฉุกเฉิน) พอไปถึง คุณหมอรีบให้อ๊อกซีเจนทันทีเลยค่ะ เหมือนตอนนั้นเค้าไม่ไหวแล้ว แต่ก็พยายามจะกลับมา คุณแม่คอยส่งกำลังใจตลอดเลยค่ะ เผื่อว่าเค้าจะกลับมาอยู่กับเราได้อีก

และแล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนต้องเสียน้ำตา เค้าจากไปตอนประมาณ 11.00 น.(13/05/08) คุณแม่เกือบจะรับไม่ได้ไม่กล้าที่จะโทรบอกเรา(ตอนนั้นกำลังทำงานอยู่ค่ะ) 

แต่คุณแม่ก็ตัดสินใจโทรบอกหนูกับพี่ค่ะ ทำให้หนูร้องไห้ไม่หยุด คนที่ทำงานตกใจกันหมดว่าเป็นอะไร พอตอนเย็นกลับไปบ้าน (จะเอาเค้าไปฝังไว้ที่ไร่ค่ะ) หนูรีบไปหาเค้า รีบไปกอดร่างที่ไร้วิญญาณของเค้า

ร้องไห้ร้องจนตัวเองรู้ว่ามันไม่ไหวแล้ว ร้องไห้จนไปถึงไร่ที่จะเอาดค้าไปฝังค่ะ จนส่งเค้าให้ไปดีๆๆ นะน้องชาย

กว่าครอบครัวเราจะทำใจได้นานมากๆๆค่ะ จนวันนึง ช่วงปีใหม่ค่ะ ได้ไปเที่ยวจังหวัดราชบุรี ได้ไปเติมน้ำมันที่ปั้มแห่งนึงค่ะ แล้วคุณพ่อก็ได้เห็น เจ้า GSD (ตัวนั้นหล่อมากๆๆ) ทำให้คุณพ่อมีความคิดที่จะให้หนูกับพี่หา

GSD ตัวใหม่เพื่อเอามาเลี้ยงค่ะ หาไปหามา จนได้เจ้า GSD ตัวปัจจุบันนี้ค่ะ ชื่อ Blitz_mark ค่ะ (ในใบเพ็ดดีกรีชื่อ Apache vom Hunter Dog ค่ะ)

พอไปถึงคอกค่ะ คุณพ่อบอกว่าตัดสินใจให้ดีๆๆนะ (ตอนนั้นยังไม่เห็นลูกหมาค่ะ) แต่พอเห็นก็ทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ น่ารักมาก สวย หล่อ ทุกตัวเลย มองไปมองมาก็ได้เจ้า Blitz_mark นี่แหละค่ะ เพราะเค้ามีแววตาอ่อน

โยนเหมือนซีซ่าร์ค่ะ ตอนนี้ Blitz_mark อายุเกือบจะ 3 เดือนแล้วค่ะ เป็นGSDที่ ร่าเริ่ง กิน นอน เล่น ตามประสาลูกหมาค่ะ

เป็นเพราะอะไรก็ไม่รู้นะคะ ทำไมถึงรู้สึกผูกพันและรักสุกนัขพันธุ์ GSD มาตลอด หรือเพราะว่าเค้ารู้ เค้าฉลาด เค้าเข้าใจเรา อาจเพราะสาเหตุนี้ที่ทำให้เรารักเค้า


 

[Pongo]

เห็นด้วยเลยค่ะ ยอมรับว่าเขาฉลาด แสนรู้เอามากๆ ในแบบของแต่ละตัวนั่นเอง

[MiawMIaw]

ขอเล่าด้วยคนคะ

GSD ตัวแรกนี่ได้มาตอนวันเกิดอายุ สิบขวบ ชื่อ Buddyพ่อเอามาให้จากไหนไม่รู้  ถามพ่อว่าพันอาราย พ่อบอก อาเชเชี่ยน ไม่รู้หรอกว่าอาเซเชี่ยนคืออาราย รู้แต่ว่า
พ่อบอก เลี้ยงเองนะ รับผิดชอบมันด้วยหลังจากนั้น ตารางชีวิต เปลี่ยนไป รู้จักคำว่ารับผิดชอบจิงๆครั้งแรก
เพราะเราต้องให้ข้าว ให้น้ำ อาบน้ำให้มัน ทุกอาทิตย์ พาไปวิ่งทุกวัน

วันหยุดก้อนั่งเล่นอ่านหนังสือ ดูทีวีกะมัน แกล้งมัน ให้มันกระโดดงับลูกชมพู่ บ่อยๆๆสนุกดีทุกเช้าก่อนไปโรงเรียนต้องผูกมันไว้ Buddy ชอบกระโดดรั้วหนีไปเล่นข้างนอก

วันนึงอยากนึกสงสารไม่อยากผูกมัน แกล้งเป็นลืมผูกมันไปถึงโรงเรียน เรียนผ่านไป ถึงตอน 10 โมงป้าข้างบ้านขับรถมาบอกว่า  Buddy ตายแล้ว
โดนยาเบื่อ  เข่าทรุดไม่เชื่อ รีบขอครูกลับมาบ้าน

เข้าไปเดินตามหาในป่ามะพร้าว บัดดี้ นอนนิ่ง น้ำลายฟูมปาก อุ้มบัดดี้ขึ้นรถ ไปหลังบ้านเช็ดหน้าเช้ดตัวให้ แปรงขน ทาแป้ง แล้วพ่อก้อขุดหลุมฝัง บัดดี้ใต้ต้นมะม่วง
ฝังพร้อมของใช้ทุกอย่าง สายจูง ชามข้าว ของเล่น แปรงหวี แป้ง ทา ขนมที่ชอบ ผ้าขนหนู ให้บัดดี้หลับอย่างสบาย

เราเก็บไว้เพียง เศษขนอันนุ่มสลวยของบัดดี้  เก็บไว้ถึงทุกวันนี้

พร้อมปฏิญาณตนว่า จากนี้ไปเมื่อพร้อมจาเลี้ยง อาเซเชี่ยนตัวใหม่ จาเลี้ยงให้ดีที่สุด  ดูแลให้ดีที่สุด

และก้อได้มาซึ่ง Lucky ตัวปัจุบันที่อยู่กับเรามาได้ถึง 11 ปี และจาดูแลให้อยู่ต่อไปอีกให้นานที่สุด

[Pongo]

ฟังเรื่องแล้่วเศร้าจังเลย
แต่ก็เป็นบทเรียนที่ทำให้เจ้า Lucky ได้รับการดูแลอย่างดีจนถึงทุกวันนี้ น่านับถือค่ะ

[LoLita_K chanchai]

เราไม่มีความทรงจำกับGSDหรอก
จะมีก็ตอนได้เจ้าหมาGSDตัวนี้มาตอนอายุ12
เป็นสุนัขตัวแรกเลยที่บ้านเราเลี้ยง
ตอนนั้นเมื่อประมาณ8ปีได้ เห่อมากๆเอาเจ้าชาญชัยขึ้นไปนอนด้วยบนเตียง
ทั้งๆที่มันทั้งอุจจาระและฉี่ใส่ห้องก็แล้ว ก็ยังเอามันไปนอนด้วย
จนวันนึงแม่เข้ามาเก็บห้องให้ แม่เลยห้ามเด็ดขาดไม่ให้พาขึ้นไปนอนด้วยอีก
แต่ตอนนี้ก็ยังเอาเข้าไปนอนด้วยอยู่นะ ให้นอนข้างเตียง
แต่เวลาเราหลับสนิททีไรมันแอบขึ้นมานอนบนเตียงก่ะเราทุกครั้งเลย
เรื่องที่น่าประทับใจและเป็นความทรงจำกับเจ้าGSDคือ
มีวันนึงเราเสียใจจนร้องไห้ เขาก็นั่งอยู่ใกล้ๆเรา เขาคงแปลกใจมั้งว่าเราเป็นอะไร
เขาก็กระโดดมาบนตักเรา แล้วก็มาดมๆที่หน้าเรา รู้สึกเหมือนเขาจะช่วยปลอบเราอยู่
เป็นความทรงจำที่ดีและยาวนานเกือบๆทศวรรษแล้ว ที่เจ้าตัวนี้อยู่กับเรา เป็นเพื่อนเรามาตลอด
และทำให้เรายิ่งรักมากๆๆๆขึ้นทุกวัน อยากให้เวลานี้อยู่กับเราตลอดไป...

[ShinNoSuK3]

ตอนเด็ก .. เด็กมากกกก
ป๋ากับแหมะ ซื้อหมามาคู่นึงค่ะ ตอนนั้นไม่รุ้จักด้วยซ้ำว่ามันคือหมาพันธุ์อะไร ป๋าบอกว่าเปนหมาตำรวจ ^^~
ตอนเด็ก ๆ ตื่นแต่เช้าไปเล่นกับมันในกรงทุกวัน กินข้าวก็จะกินในกรงหมา ..

แม่มาเล่าให้ฟังด้วย ว่าตอนหมาท้อง ไปดูดนมหมา จนมันคิดว่าเมี่ยวเปนลูกมันอ่าค่ะ ไคเข้าใกล้เมี่ยวไม่ได้เลย  55


 
รูปนี้เปนรูปพี่ชายกับอัลเซเชี่ยนที่เล่าให้ฟังค่ะ  ^^


ไม่มีรูปกับแม่หมาเลยแฮะ เปนตัวนี้แทนแล้วกันค่ะ ชื่อ อุ้ยน่ารัก ^^

[trailblazer]

หน้า ไม่ทิ้งเค้าโครงเดิมเลยนะครับ

[arjojoe]

ผมอ่านกระทู้นี้มาหลายเดือนแล้ว  แต่เพิ่งสมัครเป็นสมาชิกเลยอยากแชร์ประสบการณ์กับ gsd ในวัยเด็กบ้างครับ  ในอดีตบ้านผมอยู่ในไร่อ้อยแถวรอยต่อจังหวัดนครปฐมกับสุพรรณบุรี พ่อพาหมาเข้ามาในบ้าน 2 ตัว ตอนผมประมาณ 8 ขวบ อาโน่ เป็น หมาตัวผู้บึกบึน รูปร่างใหญ่โตมาก  ซิปต้า เป็นตัวเมีย ย่อมกว่ากันนิดหน่อย  ในความรู้สึกผม "นี่มันหมาอะไรเนี่ย ทำไมตัวมันถึงใหญ่อย่างงี้" พ่อบอกว่านี่เป็นพันธุ์ อัลเซเชี่ยน  ตั้งแต่วันนั้น  ชีวิตผมก็มีเจ้า 2 ตัวนี้เป็นคู่หู  ชีวิตลูกเถ้าแก่ไร่อ้อยไม่ได้สบายซักเท่าไหร่  ต้องช่วยสูบน้ำเข้าไร่  เฝ้าปั๋มน้ำจนดึก  พ่อปล่อยให้ผมเฝ้าอยู่กับหมา 2 ตัวได้  และพาคนงานไปสูบน้ำที่แปลงอื่นๆ  ต้องใส่ปุ๋ย  และลำบากที่สุดตอนตัดอ้อยเนี่ยแหละ  ผมก็จะมีเจ้า 2 ตัวนี้เคียงข้างไปตลอด  วันนึง ซิปต้า ก็ตั้งท้อง  ได้ลูกครอกแรกออกมา 6 ตัว  พ่อดีใจใหญ่  ขายลูกหมาห้าตัว  ไปซื้อโซฟามาชุดนึงเรียบร้อย เฮ่อ  เหลือไว้ตัวนึงให้ชื่อว่า ลัคกี้  พ่อของลัคกี้  อาโน่ ยังไปไหนมาไหนกับผมเสมอ  วันนึงในช่วงหน้าร้อน  ผมไปขี่จักรยานเล่นใกล้ๆไร่อ้อย  เจ้าอาโน่ตามมา  จู่ๆก็วิ่งเข้าดงอ้อยไปซะอย่างงั้น  ผมนึกว่ามันจะอ้อมไปดักข้างหน้า  จึงรีบปั่นไปให้เจอกัน  แต่ก็ไม่เจอ  เลยย้อนกลับมาที่เดิม  ก็ไม่เห็นมันออกมา  ตะโกนเรียกก็เงียบ  ก็เลยเดินตามเข้าไปดู เจอ อาโน่ กำลังนอนหายใจแรงๆ  มีอาการกระตุก  ผมบอกไม่ถูกว่ามันเป็นยังไง  รีบวิ่งออกไปคว้าจักรยานไปตามหัวหน้าคนงานมาดู  ลุงโก๊ะรีบตามมาดู  เมื่อลุงโก๊ะมาถึง  อาโน่ได้สิ้นใจลงแล้ว ลุงรีบตรวจดูพบรอยเขี้ยวงูแถวๆข้างคอใกล้ๆหัวไหล  ผมยืนร้องไห้อยู่อย่างนั้นตั้งนาน  หลังจากนั้นผมก็เลี้ยงซิปต้าและลัคกี้ต่อไป  ประมาณ 3 ปี ซิปต้าก็ไม่สบาย  และตายไป  เหลือแต่ลัคกี้  เราย้ายครอบครัวขึ้นมาอยู่สังขละบุรีด้วยกัน  ลัคกี้โตเป็นหนุ่ม  แข็งแรง  กล้าหาญ  ผมก็เลี้ยงลัคกี้มาจนอายุถึง 10 ปี  ลัคกี้ก็จากไป  หลังจากนั้น  ก็ไม่มี gsd ในชีวิตอีกเลยครับ